Ο Λαέρτης και το μολύβι του σε ρυθμούς τανγκό

Ο Λαέρτης, καθηγητής ψυχιατρικής, αποφασίζει σήμερα, στα πενήντα του χρόνια να κρατήσει ημερολόγιο, από την ανάγκη του να ανακαλύψει τον αληθινό εαυτό του, κι έτσι ένας εσωτερικός μονόλογος αρχίζει να γεννιέται.

Στο ημερολόγιό του καταγράφει όλα τα συναισθήματά του, τους φόβους του, τις ανησυχίες του, τις ευαισθησίες του αλλά και τους έρωτές του. Καταγράφει ό,τι νιώθει για τη γυναίκα του την Αλκμήνη, για τη φίλη του τη Μυρτώ, τον έρωτα των φοιτητικών του χρόνων, αλλά και για την Αννούλα, τη μαθήτριά του, ένα κορίτσι που βρέθηκε σήμερα στο δρόμο του κι έγινε η αιτία να ξανανοίξει η αρδιά του μετά από πολλά χρόνια.

Ζωή σαν κρύσταλλο

Η Χαρά, καθώς βλέπει την κόρη της να είναι πια γυναίκα, αποφασίζει να της διηγηθεί τα γεγονότα της χρονιάς εκείνης που άλλαξαν τη ζωή της. 

Η καρδιά της την οδηγεί να πετάξει τη μάσκα της «μαμάς» γιατί νιώθει την ανάγκη να την προστατεύσει από τη θλίψη που γεννιέται μέσα σε γυναίκες υποταγμένες σε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα, κοινωνικά μοντέλα και κανόνες που σου παραμορφώνουν το νου και σου στεγνώνουν την καρδιά. Θέλει να την κάνει να νιώσει πόσο σημαντικό είναι ν’ ανακαλύψει κανείς την αλήθεια που κάνει τους ανθρώπους «να ‘χουν ζωή σαν κρύσταλλο».

Οι μεσημβρινοί της ζωής - Στα φεγγάρια της αλήθειας

Μέσα του 20ού αιώνα. Οι δυο ηρωίδες, η Βασιλική και η Ιλαρία, έχουν τραβήξει τους δρόμους της ζωής τους στα διαφορετικά σημεία του ορίζοντα.

Η Βασιλική στην Αμερική γεμάτη από αγάπη, πλούτη και ενδιαφέρουσα ζωή, συναντάει έναν άγνωστο που τη γοητεύει και είναι αποφασισμένη να τον ακολουθήσει ως την άκρη του κόσμου.

Ο έρωτας τους σκαλώνει πάνω σ' ένα χρυσό σταυρό μ' ένα γράμμα χαραγμένο. Ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, η Βασιλική ορκίζεται εκδίκηση για τον άδικο χαμό της παιδικής της φίλης, χωρίς να υποψιάζεται ποιος μπορεί να είναι ο αίτιος...

Οι μεσημβρινοί της ζωής - Στη γη της αγάπης

Μέσα του 20ού αιώνα. Οι δυο ηρωίδες, η Βασιλική και η Ιλαρία, έχουν τραβήξει τους δρόμους της ζωής τους στα διαφορετικά σημεία του ορίζοντα.    

Η Βασιλική στην Αμερική γεμάτη από αγάπη, πλούτη και ενδιαφέρουσα ζωή, συναντάει έναν άγνωστο που τη γοητεύει και είναι αποφασισμένη να τον ακολουθήσει ως την άκρη του κόσμου.     
Ο έρωτάς τους σκαλώνει πάνω σ' ένα χρυσό σταυρό μ' ένα γράμμα χαραγμένο. Ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, η Βασιλική ορκίζεται εκδίκηση για τον άδικο χαμό της παιδικής της φίλης, χωρίς να υποψιάζεται ποιος μπορεί να είναι ο αίτιος…

H Mάχρια της Λήθης

Κρήτη 1867, Λασίθι. Μες στην καρδιά της Κρητικής επανάστασης γεννιέται ένα κορίτσι, άνομος καρπός της κόρης ενός άρχοντα της περιοχής κι ενός αντάρτη.

Το νεογέννητο δίνεται για υιοθεσία σε ζευγάρι Τούρκων, εν αγνοία της οικογένειας, ενώ ο παππούς του βρέφους του χαρίζει ένα βαρύτιμο μινωικό κόσμημα, με την ευχή και την κατάρα να μην το αποχωριστεί ποτέ.

Είναι συνυφασμένο με τη μοίρα του...

Το μέλι το θαλασσινό

Το Πάσχα του χίλια εννιακόσια κάτι, κάπου σ’ ένα χωριό της Ελλάδας, ένα δεκάχρονο κοριτσάκι περνάει τις διακοπές μαζί με το δίδυμο αδερφό του και τους γονείς τους, όπως πάντα, στο πατρικό σπίτι.

Αυτό το Πάσχα θα είναι διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα. Παλιά γεγονότα θα έρθουν στο φως και θα ταράξουν τη φαινομενική γαλήνη της οικογένειας, μιας καθωσπρέπει οικογένειας, για την οποία είναι όλοι περήφανοι.

Συνταρακτικά γεγονότα θα προσγειώσουν ανώμαλα τους μεγάλους και θα απογειώσουν, επίσης ανώμαλα, τους μικρούς και όσους νιώθουν μικροί.

Μοιχεία

Η Λίντα είναι τριάντα ενός ετών και στα μάτια όλων των άλλων η ζωή της είναι τέλεια: ζει στην Ελβετία, μια από τις ασφαλέστερες χώρες στον κόσμο, έχει ένα στέρεο και σταθερό γάμο, έναν άντρα που την αγαπάει, γλυκά και καλά παιδιά και μια δουλειά ως δημοσιογράφος για την οποία δεν μπορεί να παραπονιέται.

Ωστόσο, αρχίζει να αμφισβητεί τη ρουτίνα και την προβλεψιμότητα της ζωής της. Δεν μπορεί πια να αντέξει την προσπάθεια που είναι αναγκασμένη να κάνει ώστε να προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένη, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που νιώθει για τη ζωή είναι απέραντη απάθεια.

Η κόρη του γιαλού

Πολλές φορές στη ζωή μας διαλέγουμε το δρόμο τον ευκολοδιάβατο. Ένα εγωιστικό θέλω, χωρίς πολλή σκέψη, μας κάνει να αρπάζουμε την πρώτη ευκαιρία που μας παρουσιάζεται, για να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα της καθημερινότητας, και φανταζόμαστε ότι πολύ εύκολα μπορούμε να φτάσουμε στην απέναντι όχθη. 

Η κόρη του γιαλού, με εφόδια την ομορφάδα και τα νιάτα της, περιμένει το χέρι που θα την οδηγήσει στη μεγάλη ζωή. Όταν όμως συνειδητοποιεί τη λάθος επιλογή της, είναι πλέον πολύ αργά. 

Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη

Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι βρίσκεται εγκαταλειμμένο σε μια αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά, μόνο, άρρωστο και με αμνησία. Στο λαιμό της κρέμεται μια τσίγκινη ταυτότητα: ΕΛΕΝΗ - 21 Μαΐου 1887.

Ο δικηγόρος Θεόδωρος Παναγιώτου την περιθάλπει, της σώζει τη ζωή και την υιοθετεί. Έξι χρόνια μετά, τη μέρα των γενεθλίων της Ελένης, ένας φόνος θα ταράξει τα νερά. Ο Παναγιώτου αναλαμβάνει την υπεράσπιση.

Σε τέμπο κόκκινο

…Να μπω σε όλα τα εμπορικά, στα γραφεία, στα λεωφορεία, σε όλα τα σπίτια, στα καφενεία και στα κομμωτήρια. Να δω πώς ζουν οι άνθρωποι. Πώς ψήνουν καφέ, πώς πιάνουν το κουταλάκι να βάλουν ζάχαρη, πώς χτενίζονται, πώς κοιτούν στον καθρέφτη, πώς ξαπλώνουν, πώς κοιμούνται, πώς γελούν.

Ναι, να τους δω και να τους ακούσω να γελούν.

Να τους δω να κλαίνε, όσοι απόμειναν να κλαίνε. Πώς δέρνονται και πώς χαϊδεύονται. Να δω, επιτέλους, τι την κάνουν τη ζωή που τους δόθηκε. Το θάνατο τι τον κάνουν; Κι αυτό δεν είναι περιέργεια.

Στα μονοπάτια του καπνού

Δραπετσώνα, 1930. Ο αστυνόμος Ηλίας Μαντάς αναλαμβάνει τη διαλεύκανση της υπόθεσης δολοφονίας μιας νεαρής πόρνης. Στο πλευρό του θα σταθεί ο φημισμένος γιατρός Πέτρος Φραζής. Αιτία, ένας περίτεχνος γρίφος που μοιάζει να ενώνει τους δρόμους τους, καθοδηγώντας τους μέσα από το αινιγματικό του περιεχόμενο.

Σύντομα οι δυο άντρες θα βρεθούν στην Καβάλα. Κυκλωμένοι από τα μεθυστικά αρώματα του καπνού, που μαρτυρούν τη δύναμη και την ευρωστία των καπνεμπόρων απ’ τη μια και την ανέχεια, τον κάματο, τη φθίση των καπνεργατών απ’ την άλλη, θα προσπαθήσουν να ξετυλίξουν το κουβάρι του μυστηρίου.

Περπάτα με τον άγγελό σου

Η Αρετή, ένας άνθρωπος «κανονικός», ζει μια ζωή επίπεδη, ολιγαρκή, χωρίς εξάρσεις. Η πρώτη νιότη της κύλησε χωρίς να το καταλάβει, και απέμεινε να τραγουδάει, σε λάθος τέμπο, για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο.

Στο πλευρό της βρίσκονται οι μικροί μαθητές της και οι ενήλικοι συμμαθητές της από τη «Σαπφώ», τη χορωδία της.

Απέναντί της στέκονται όσοι δεν την κατάλαβαν ποτέ: οικογένεια, φίλοι, πρώην, η μοίρα της η ίδια.

Το σουίνγκ της πεταλούδας

Ένα παντρεμένο ζευγάρι, ένας συγγραφέας και μια φωτογράφος, σε μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσουν τι θέλουν από τη σχέση τους, φεύγουν με το αυτοκίνητο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και καταλήγουν να βιώνουν μια πραγματικότητα μέσα στην οποία ο συγγραφέας με μαεστρία τους φέρνει αντιμέτωπους με τις πράξεις τους, το αδιέξοδο των σχέσεων, τα κρίματά τους.

Imperium

Στη μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής επαρχίας της αυτοκρατορίας, ένα σμήνος αγριόπαπιες πετά πάνω απ’ τα τείχη και κατευθύνεται προς την ανατολή.

Το βλέμμα των φρουρών τις ακολουθεί και βυθίζεται στην άκρη του ορίζοντα σε μια ασυνήθιστη γραμμή. 

Όσο περνάει η ώρα, η γραμμή διαγράφεται καθαρότερα και επιβεβαιώνει την εγκυρότητα της τρομερής είδησης. 

Η ατέλειωτη σειρά του εχθρικού στρατού χάνεται κατά τμήματα μέσα στην ομίχλη και στριφογυρίζει σαν φίδι στην πεδιάδα.

Μέσα απ’ τα τείχη ένα παιδί ζει τις τελευταίες ώρες απ’ τα χρόνια της αθωότητάς του...

Η δεύτερη ευκαιρία

«Η αυτοανακήρυξη του προέδρου των ΗΠΑ σε πρώτο παγκόσμιο ηγέτη υπήρξε στιγμή ιδιαίτερης σπουδαιότητας για την Iστορία. (...) Ήταν αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και του τέλους του Ψυχρού Πολέμου. (...)

Ο νέος αιώνας, όπως φαινόταν, ανήκε στην Αμερική, και ήταν δικό της καθήκον να τον διαμορφώσει. (...)

Χίλιες ζωές απόψε (κριτική)

[γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας]

Ζώντας και η ίδια εντός των "τειχών", η Μαίρη Κόντζογλου  διερωτάται για την τύχη των ανθρώπων και των έργων. Αυτών των έργων που άλλους τους αναδεύουν στον αφρό της ευτυχίας κι άλλους τους καταποντίζουν στα δυστυχή σκότη.

Είναι σαν να σε παίρνει απ' το χέρι ο Καλβίνο, μια "νύχτα του χειμώνα", και σου δείχνει πώς από "άγαλμα" μπορείς κι εσύ να μετουσιωθείς σε "ταξιδιώτη" της ζωής, σε "σφουγγάρι" ικανό να συγκρατήσει μέσα του όλες τις πικρές στιγμές και, πιέζοντάς το, να ελευθερώσει την γλύκα, την σοφία και τον κορεσμό κάποιου που δεν πέρασε απαρατήρητος από τα σαγόνια της!

Μια κουβέντα με τον Γλέζο

Τόσα χρόνια δημοκρατίας στην Ελλάδα, τόσες δεκαετίες εμβάθυνσης και διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσα πολύχρωμα κινήματα από τη δεκαετία του ‘50 και μετά και όλοι αναζητούμε τις εξηγήσεις για το σήμερα από τη γενιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

Η αναζήτηση ενός σταθερού λόγου, ενός σημείου αναφοράς που να λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, με έφερε στον Γλέζο. Τον μόνο ίσως που μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό το ρόλο. Ακριβώς γιατί δεν τον θεωρεί ως «ρόλο», όπως π.χ. οι επαγγελματίες διανοητές, αλλά ως την ίδια του τη ζωή…

Το φυλακισμένο χαμόγελο

«Μια ζωή για ένα χαμόγελο μιας στιγμής..., συλλογιζόταν ταυτόχρονα με το σεβάσμιο και καλαίσθητο παγκάκι εκείνη την ώρα ο Φαίδων. Ήταν όμως η ώρα που η ολονύχτια ονειροπόλησή του τον άφησε. Και ο Φαίδων επανήλθε στη σκληρή πραγματικότητα.

Eίχε όμως προλάβει το δειλό χαμόγελο να πετάξει λίγο επιτέλους, να ξεφύγει από τη φυλακή του. Kαι ήταν το χαμόγελο της παιδείας, ήταν το χαμόγελο της ελπίδας, η οποία σεργιάνιζε μαζί με τη νέα ανατρεπτική κατάσταση -όπως και παλιότερα, δύο δεκαετίες πριν-, πάλι αγκαλιά με τα οράματα των νέων ανθρώπων.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της σαχλαμάρας

«Ένα από τα προεξάρχοντα χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας είναι το ότι κατακλύζεται από bullshit. Όλοι το ξέρουμε. Όλοι συνεισφέρουμε σε αυτό. Αλλά έχουμε την τάση να το θεωρούμε δεδομένο. (...) Έτσι, το φαινόμενο δεν έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό, ούτε έχει ερευνηθεί συστηματικά. (...)

Με άλλα λόγια, δεν έχουμε θεωρία. Προτείνω, λοιπόν, να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε ένα θεωρητικό πλαίσιο για τη σαχλαμάρα, ξεκινώντας από μια πρώτη διερευνητική φιλοσοφική ανάλυση».

Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη

"Εκείνο το βράδυ στα Σεπόλια έγιναν πολλές αναποδιές. Ήμασταν τέσσερις, είχαμε επισημάνει μια καμιονέτα. Στην οδό Αυλώνος, όπως κατεβαίναμε από τη Ρόδου.

Τα δύο περιπολικά είχαν κατεβεί από την οδό Ρόδου. Το πρώτο προσπέρασε τη γωνία με την Αυλώνος, ύστερα έκανε όπισθεν. Πετάχτηκε ένας, ο καουμπόης. Με προτεταμένο το περίστροφο και την αλαζονεία της εξουσίας διέταξε «Ψηλά τα χέρια». Λάθος πόρτα χτύπησε. Βουτήξαμε πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ανταλλάξαμε πυροβολισμούς. Ο καουμπόης καλύφθηκε. Νομίζω τον πήρε μια σφαίρα. Αργότερα, μετά τους πυροβολισμούς του εναντίον μου. Καλύφθηκαν και οι άλλοι από τα δύο περιπολικά που κατέβηκαν τη Ρόδου. Ρίχναμε αραιά πυρά – δεν είχαμε πολλές σφαίρες. Μία μία, να τους κρατάμε καθηλωμένους όσο αποχωρούσαμε.