Φιλί στη θαλάμη

Μάριος Καρτίνης. Αστρολόγος - χαρτομάντης. Τυχοδιώκτης. Βλέπει τ' άστρα μέσα από ένα ημιυπόγειο δυάρι στην Κυψέλη.

Τα βλέπει και τα διαβάζει για λογαριασμό των πελατών του, στους οποίους πουλά κλεφτές ματιές στο μέλλον μέσα από την κλειδαρότρυπα του χρόνου. Ή τουλάχιστον έτσι τους έχει πείσει...

Έγκλημα

Ο Φέρντιναντ φον Σίραχ συναναστρέφεται καθημερινά λόγω επαγγέλματος ανθρώπους που έχουν διαπράξει ή έχουν ζήσει κάτι ακραίο.

Το πιο τερατώδες είναι γι’ αυτόν μια φυσιολογική περίπτωση. 

Εκπροσωπεί αθώους που έχουν έρθει σε σύγκρουση με τον νόμο αλλά και σεσημασμένους εγκληματίες. Αυτών των ανθρώπων τις ιστορίες αφηγείται – λακωνικά όπως ένας Ραίημοντ Κάρβερ και ακριβώς γι’ αυτό με ασύλληπτη δύναμη.

Άρση απαγορευτικού

Ο Μάρκος πείθει τη Μάρη να φύγουν απ’ την Αθήνα και να μετακομίσουν μόνιμα στην Τήνο πραγματοποιώντας το όνειρό του για μια ήρεμη ζωή μακριά απ’ την πόλη, «... εκεί που προλαβαίνεις χωρίς να βιάζεσαι».

Την πρώτη του κιόλας μέρα στο νησί γίνεται αυτόπτης μάρτυρας ληστείας στην τράπεζα. Ένας φίλος απ’ τα παλιά, μια μυστηριώδης γυναίκα και μια περίεργη συγκυρία τον φέρνουν στη Μύκονο, αντιμέτωπο με τους ληστές.

 Θα αντισταθεί άραγε στους πειρασμούς που τόσο αναπάντεχα του έφερε η καινούρια του ζωή; 

Όλοι οι νεκροί έχουν το ίδιο χρώμα

Μπράβος σε νυχτερινό κέντρο, ο Νταν ζει μονάχα για τη Σήλα, τη γυναίκα του, και το παιδί που έχει αποκτήσει μαζί της. Ένα παιδί που η κοινωνία θα το αποδεχτεί γιατί το δέρμα του είναι λευκό.

Ο Νταν είναι μαύρος την καταγωγή, εκτός απ’ το χρώμα του... Όλη του η ζωή βασίζεται σε τούτο το μυστικό. 

Αυτός που -με βαριές τύψεις βέβαια- ήθελε τόσο πολύ να είναι λευκός, είναι άραγε κατά βάθος «νέγρος»;

Στα δίχτυα του Μάττο

Ατύχημα ή φόνος; Ο αρχιφύλακας Στούντερ αναλαμβάνει να διαλευκάνει μια σκοτεινή υπόθεση σε ένα περιβάλλον μάλλον γνώριμο στον Φρήντριχ Γκλάουζερ, μιας και ο ίδιος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ψυχιατρεία και κλινικές αποτοξίνωσης.

Τη δεκαετία του 1930, σε μια εποχή όπου ένα άλλο είδος παραφροσύνης απλώνει τα δίχτυα του για να σπείρει τη φρίκη στην Ευρώπη, ο αινιγματικός αρχίατρος δρ Λαντούνερ ζητά από τον δαιμόνιο αρχιφύλακα της αστυνομίας της Βέρνης να ερευνήσει όχι μόνο την εξαφάνιση του διευθυντή του ψυχιατρείου αλλά και την απόδραση ενός παιδοκτόνου, φροντίζοντας να προειδοποιήσει ευθύς εξαρχής τον Στούντερ για το πνεύμα της παραφροσύνης που βασιλεύει στον άγνωστο κόσμο του ασυνείδητου και ακούει στο όνομα Μάττο.

Η σεξουαλική ζωή του Καντ

Μια τολμηρή, διασκεδαστική και τεκμηριωμένη βιογραφία του Ιμμάνουελ Καντ. Οκτώ απολαυστικές, σύντομες ομιλίες του φανταστικού φιλοσόφου Ζαν Μπατίστ Μποτύλ, από την πανέξυπνη πένα του Φρεντερίκ Παζές.

Το κείμενο που παρουσιάζουμε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, συγκαταλέγεται στα όψιμα έργα του Ζαν Μπατίστ Μποτύλ, της περιόδου εκείνης μετά το 1937 για την οποία τελικά γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Πρόκειται για έναν κύκλο οκτώ ομιλιών τις οποίες εκφώνησε ο Μποτύλ στην Παραγουάη τον Μάιο του 1946, πιθανώς από τις 10 έως τις 15, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του.

Για την κυρία Σάντμπλουμ

"Πολύ θα ήθελα να πυροβολήσω αυτόν που πρωτοέβαλε σαξόφωνο σε ταινία πορνό. Δεν ξέρω, κάτι τέτοιες δεν είναι οι σκαιές σκέψεις που κατακλύζουν το πολύ γερασμένο μυαλό;

Ευτυχώς δεν τα έχω ακόμη χαμένα (φοβάμαι πιο πολύ το να μην με κατανοούν οι γύρω μου από το να πεθάνω). Δεν είμαι ούτε τρελός και νομίζω (εκτός από μια - δυο περιπτώσεις) δεν υπήρξα ποτέ παράφρων.

Δεν μπορώ να πω πως από μόνο του αυτό είναι ενθαρρυντικό για τις προοπτικές μιας ζωής, αλλά για ποια ζωή τώρα μιλάμε, στα καλά μας είμαστε;

Οι σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα

Ο Κώστας Κοβαλένκο είναι αυτοφωράκιας. Ο Κώστας Κοβαλένκο είναι πάντα πιστός στον εργοδότη του και μπαίνει στη φυλακή, για χάρη του, τα τελευταία δέκα χρόνια. Μέχρι που το ίδιο του το αφεντικό τον πρόδωσε.

Μετά την αψυχολόγητη απόφαση του εργοδότη του και νονού της νύχτας της Αθήνας, τον εκ Φινλανδίας πρώην κατάδικο Μίκα Τανάλια, να του κόψει ένα δάχτυλο με το ψαλίδι του κλαδέματος, ο Κώστας Κοβαλένκο αποφασίζει να τον εκδικηθεί αναζητώντας τη χαμένη δικαιοσύνη και το χαμένο του δάχτυλο.

Η Βικτώρια δεν υπάρχει

Για κάποιους, ούτε καν η καταπρόσωπο επαφή με την πιο σκοτεινή πραγματικότητα δεν μπορεί να ανασύρει τη θετική τους ταυτότητα, ούτε ο φόβος για το "θηρίο" το ίδιο δεν μπορεί να τους βγάλει από την απάθεια. 

Για κάποιους άλλους, η τελευταία ταυτότητα που έχει απομείνει είναι η γειτονιά τους. Και θα προσπαθήσουν να την προασπίσουν. Με κάθε μέσο...

Οι "χαμένες πατρίδες" πέρα από τη νοσταλγία

[ παρουσίαση ]

Τι γνωρίζουμε για την καθημερινή ζωή των Ρωμιών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν από την καταστροφή; Πολύ λίγα, και αυτά χάρη στη λογοτεχνία.

Το βιβλίο αυτό εστιάζει την προσοχή του στις κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές και τη δυτική επιρροή που αναδιαμόρφωσαν την οθωμανική κοινωνία, αναδεικνύοντας νέες κοινωνικές ομάδες στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη και στις άλλες μεγάλες πόλεις της αυτοκρατορίας.

Παρακολουθεί τις αλλαγές στα πρότυπα ζωής, στην κατανάλωση, στις νοοτροπίες τους, στον τρόπο που έβλεπαν τις πόλεις στις οποίες ζούσαν, τη φτώχεια, την επαιτεία, τη δημόσια υγιεινή, πώς ασκούσαν τη φιλανθρωπία, πώς νοηματοδοτούσαν τις έμφυλες σχέσεις. Ερευνά τον τρόπο με τον οποίο απέκτησαν αστική νοοτροπία οι ευπορότερες ομάδες σ αυτές τις κοινότητες, πώς εισήγαγαν τη διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού χώρου, αλλά και τις εντάσεις που αναδείχθηκαν γύρω από θέματα όπως η γυναικεία εργασία, η δημόσια δράση των γυναικών και οι μεταβολές στις οικογενειακές σχέσεις.

Οι αλλαγές αυτές επηρέασαν επίσης και τον τρόπο με τον οποίο οι Ρωμιοί των οθωμανικών πόλεων, αλλά και οι όμορες εθνοθρησκευτικές κοινότητες, κατανοούσαν και διαχειρίζονταν το παρόν και το μέλλον τους μέσα στις ραγδαία μεταβαλλόμενες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες της αυτοκρατορίας.

Ο συγγραφέας είναι ιστορικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ειδικός στην κοινωνική και πολιτισμική ιστορία, και τα προηγούμενα βιβλία του αφορούν τις οικονομικές δραστηριότητες των Ρωμιών στην Πόλη και τον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως.
______________________________
Χάρης Εξερτζόγλου: "Οι "χαμένες πατρίδες" πέρα από τη νοσταλγία - Μια κοινωνική-πολιτισμική ιστορία των Ρωμιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μέσα 19ου - αρχές 20ού αιώνα"

ISBN 978-960-211-978-5 - σελ. 304 - τιμή 17,50 ευρώ - έκδοση Δεκεμβρίου 2010

Ζυστίν ή οι δυστυχίες της αρετής

[ παρουσίαση ]

Το κλασικό αριστούργημα της ερωτικής λογοτεχνίας που ρίχνει φως στις αβύσσους της ανθρώπινης φύσης και ηθικής μέσα από την εμπειρία του ερωτισμού.

Περιέχει τις γκραβούρες της έκδοσης του 1797.

"Απώτερος στόχος αυτού του μυθιστορήματος (όχι και τόσο μυθιστόρημα όσο θα πίστευε κανείς) είναι κάτι αναμφίβολα καινοφανές. Η κυριαρχία της αρετής επί της φαυλότητας, η ανταμοιβή του αγα­θού, η καταδίκη του κακού – ιδού η συνήθης εξέλι­ξη όλων των έργων αυτού του είδους, η οποία δεν μας είναι διόλου άγνωστη!

Το να παρουσιάζεις όμως τη φαυλότητα να θριαμβεύει παντού και την αρετή να θυσιάζεται στο βωμό των ίδιων των αρχών της, το να δείχνεις μια δύστυχη να παραδέρνει από βάσανο σε βάσανο, να γίνεται άθυρμα της ανοσιουργίας, χλεύασμα των ακόλαστων, στόχος των πιο βάρβα­ρων και τερατωδών ορέξεων, παραζαλισμένη από τα πιο τολμηρά και ευλογοφανή σοφίσματα, λεία της πιο πανούργας σαγήνης, των πιο ακαταμάχητων εκμαυλισμών, μην έχοντας κάτι άλλο να αντιτάξει στις τόσες δυστυχίες και συμφορές, μη διαθέτοντας άλλη δύναμη για να αποκρού­σει την τόση διαφθορά, παρά μόνο μια ευαίσθητη ψυχή, ενδιάθετο πνεύμα και πολύ κουράγιο, κοντολογίς, το να αποτολμάς τις πιο παρακινδυνευμένες περιγραφές, να εκθέτεις τις πιο ασυνή­θιστες καταστάσεις, να διατυπώνεις τα πιο φοβερά αξιώματα, να προσθέτεις τις πιο έντονες πι­νελιές, με μοναδικό σκοπό να αντλήσεις απ’ όλα αυτά ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα ηθι­κής που έχει δεχτεί ποτέ άνθρωπος – σημαίνει, και όλοι θα συμφωνήσουν σ’ αυτό, ότι φτάνεις στο στόχο σου ακολουθώντας ένα μονοπάτι που ελάχιστοι μέχρι σήμερα έχουν περπατήσει.

Κάποιοι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες δεν έπαψαν ποτέ να κατατρύχουν τους δημιουργούς τους. Εγκυστωμένοι στο φαντασιακό των τελευταίων, απαιτούσαν την αδιάλειπτη επαναπραγ­μάτευσή τους: ένα και μόνον έργο δεν αρκούσε για να εξαντλήσει το ανεξάντλητο λογοτεχνι­κό απόθεμα της φύσης τους.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί κατ’ εξοχήν και στην περίπτωση της Ιουστίνης του Σαντ. Η έμμονη εικόνα της βασανισμένης αρετής που υποκύπτει θυσιαζόμενη στο βωμό των αρχών της, θύμα της πιο απάνθρωπης φαυλότητας και διαφθοράς, «άθυρμα της ανοσιουργίας, χλεύ­ασμα των ακόλαστων, στόχος των πιο βάρβαρων και τερατωδών ορέξεων, […] των πιο ακα­ταμάχητων εκμαυλισμών» – αυτή ακριβώς η επίμονη και ανεξάντλητη εικόνα, την οποία εν­σαρκώνει μια τρυφερή ενάρετη ύπαρξη ονόματι Ιουστίνη, που συντρίβεται υπό το βάρος των πιο ταπεινωτικών δοκιμασιών που έχει υποστεί ποτέ ανθρώπινο ον, εμψύχωσε το διανοητι­κό σύμπαν του Σαντ καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της ώριμης ζωής του, ωθώντας τον στη δη­μιουργία τριών έργων-παραλλαγών πάνω στο ίδιο θέμα (εκ των οποίων το τελευταίο αριθ­μεί περί τις 4.000 σελίδες), πολυάριθμων τετραδίων-σχεδιασμάτων και πλείστων άλλων εκ­δοχών, των οποίων τα ίχνη χάθηκαν στο χρόνο.

Ωστόσο, αυτή η τερατώδης παραγωγή, αυτή η διαρκής και επιτακτική απαίτηση για «έργο» υποδεικνύει και κάτι άλλο βαθύτερο, το οποίο ο Μισέλ Φουκώ έχει προσδιορίσει ως τον ιδι­άζοντα πυρήνα του σαδικού λογοτεχνικού σύμπαντος: την αδιάρρηκτη σχέση της αναπαρά­στασης με το μη αναπαραστήσιμο. Τη σχέση δηλαδή μεταξύ ενός λόγου που αναλαμβάνει να αναπαραστήσει, να «ονομάσει» ανελλιπώς όλες τις δυνατότητες της επιθυμίας και της ίδιας της επιθυμίας, η οποία, μέσω της επαναλαμβανόμενης αδηφάγου σκοτεινής βίας της, ξεπερ­νά και καταργεί τα όρια της παράστασης τη στιγμή ακριβώς που τη θεμελιώνει.

Εξ ου και ο ατελεύτητος χαρακτήρας του «έργου»: διότι όλη αυτή η εξαντλητική χαρακτη­ρολογία και σκηνοθεσία της επιθυμίας, όλη αυτή η εκροή λεπτολόγων λεκτικών παραστάσε­ων (αγριοτήτων, βιαιοτήτων, οργίων, βασανιστηρίων, εγκλημάτων) δεν συνιστά θρίαμβο πάνω στον μη περιγράψιμο, άνομο νόμο της επιθυμίας. Απεναντίας, τη στιγμή που τον σχηματοποι­εί, τον ανατροφοδοτεί και τον αναζωπυρώνει, κατά τρόπο ώστε τελικά το «έργο» να είναι αυ­τός ο ατέρμονας βρόχος ανάδρασης που διαστρέφει και διαλύει τόσο το λόγο όσο και την επι­θυμία σε ένα απείρως πολύπλοκο οργανικό μόρφωμα δίχως αρχή και τέλος". - Δημήτρης Γκινοσάτης

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1740, ο Ντονασιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, άρχοντας της Λακόστ και του Μαζάν, ανήκε σε μια από τις επιφανέστερες και παλαιότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Προβηγκίας.

Σε ηλικία δέκα ετών εισήχθη στους ιησουίτες του κολλεγίου Λουί-Λε-Γκραν και τέσσε­ρα χρόνια αργότερα έγινε δεκτός στη φημισμένη τότε σχολή του Ελαφρού Ιππικού, όπου φοιτούσαν αποκλειστικά και μόνο γόνοι των παλαιότερων αριστοκρατικών οικογενειών.

Υπηρέτησε διαδοχικά ως υπολοχαγός στο βασιλικό πεζικό και ως αξιωματικός του ιππικού και έλαβε μέρος στον Επταε­τή Πόλεμο, όπου και διακρίθηκε για τα ανδραγαθήματά του. Όλα αυτά μέχρι τη χρονιά-ορόσημο του 1763, οπότε και έμελλε να γνωρίσει τον χειρότερο εχθρό του, που θα αποδεικνυόταν εξίσου επικίν­δυνος με το Καθεστώς του Τρόμου: την πεθερά του, αρχόντισσα του Μοντρέιγ, γυναίκα με ισχυρές γνωριμίες στην Αυλή, της οποίας την κόρη υποχρεώθηκε να παντρευτεί παρά τη θέλησή του στις 17 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.

Η ζωή του, μέχρι και το θάνατό του στις 2 Δεκεμβρίου 1814, σημαδεύτηκε από αλλεπάλληλες σεξουαλικές «υποθέσεις», συλλήψεις, φυλακίσεις, καταδικαστικές αποφάσεις σε θάνατο που αίρονταν την τελευταία στιγμή, εγκλεισμούς σε άσυλα φρενοβλαβών, αλλά και από απα­ράμιλλο δημιουργικό οίστρο: επιδόθηκε σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές ματεριαλιστικής φιλοσοφίας του καιρού του, συνέταξε μια σειρά από τους πλέον φαρμακερούς πολιτικούς λίβελους κατά των ηθών της Επανάστασης και έγραψε μερικά από τα πλέον τερατώδη, ως προς τον όγκο και την αρχιτεκτονική τους, λογοτεχνικά έργα που έχει να επιδείξει ο δυτικός πολιτισμός.

Λίγα λόγια για τον μεταφραστή

Ο Δημήτρης Γκινοσάτης γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα.

Είναι διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημί­ου και διδάσκει φιλοσοφία και αισθητική των μέσων στην Ανωτάτη Σχολή Kαλών Τεχνών των Αθη­νών. Η διδακτική και ερευνητική του δραστηριότητα προσανατολίζεται προς μια μορφή επιστημολογί­ας, όπου η φιλοσοφία συναντά τις θεωρίες και τεχνολογίες της αισθητικής αντίληψης.

Παράλληλα με τις ακαδημαϊκές σπουδές του, σπούδασε μεταφρασεολογία στην Ελλάδα (IFA) και διεξήγαγε σχετική έρευνα στη Γαλλία, ως υπότροφος του γαλλικού κράτους. Επιστημονικά άρθρα του περί αισθητικής και τεχνικών μέσων έχουν φιλοξενηθεί στον ημερήσιο Τύπο, αλλά και σε συλλογικούς τόμους, ενώ έχει επίσης δημοσιεύσει εκτενή εξειδικευμένα κείμενα πάνω σε θέματα φιλοσοφίας και επιστημο­λογίας. Έχει μεταφράσει και δημοσιεύσει στα ελληνικά έργα των J. Derrida, M. Foucault, S. Kofman, P. Klossowski, M. de Sade, καθώς και κείμενα των G. Deleuze, S. Freud, V. Flusser και Fr. Kittler.

______________________________________

Ντονασιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ: "Ζυστίν ή οι δυστυχίες της αρετής" - Διεύθυνση σειράς: Δούκας Καπάνταης - Σύμβουλος έκδοσης: Αλέξης Πφάου

ISBN 978-960-211-981-5 - σελ. 544 - τιμή 29,00 ευρώ - έκδοση Δεκεμβρίου 2010

Γαλάζιο τετράδιο

[ εκδήλωση ]

Ο Δανιήλ Χαρμς (ψευδώνυμο του Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβατσόφ), σχεδόν άγνωστος μέχρι πριν από λίγα χρόνια, έχει πλέον αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ρωσικής πρωτοπορίας του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, ενώ σταδιακά καταλαμβάνει μια θέση μεταξύ των σημαντικών δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε το 1905 στην Αγία Πετρούπολη.

Πρωτοεμφανίστηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης στα μέσα της δεκαετίας του 1920, κυρίως ως ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, και το 1927 συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης Πραγματικής Τέχνης (ΟΜΠΕΡΙΟΥ).

Στα τέλη του 1931 συνελήφθη, φυλακίστηκε και στη συνέχεια εκτοπίστηκε για λίγους μήνες στην πόλη Κουρσκ με την κατηγορία της «οργάνωσης και συμμετοχής σε παράνομη, αντισοβιετική ένωση λογοτεχνών».

Τον Αύγουστο του 1941 συνελήφθη για δεύτερη φορά, κατηγορούμενος για ντεφετιστική προπαγάνδα, και τον Φεβρουάριο του 1942 πέθανε, πιθανότατα από ασιτία, στην ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κρεστί του Λένινγκραντ, κατά τον αποκλεισμό της πόλης από τα γερμανικά στρατεύματα.

Ο Δανιήλ Χαρμς βιοποριζόταν από τη συνεργασία με παιδικά περιοδικά και τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, ενώ τα μόνα έργα του που δεν ανήκουν στην παιδική λογοτεχνία και εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν δύο ποιήματα.

Η διάσωση του έργου του οφείλεται κατά κύριο λόγο στον στενό του φίλο Γιάκοφ Ντρούσκιν, που, μετά το θάνατο του Χαρμς, με κίνδυνο της ζωής του φύλαξε επί δεκαετίες τα χειρόγραφά του μέσα σε μια βαλίτσα στο διάδρομο του κοινοβιακού διαμερίσματος όπου ζούσε.

Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει μεγάλο μέρος του σωζόμενου πεζού έργου του Χαρμς, τα κείμενα του «Γαλάζιου τετραδίου», το αφήγημα «Η γριά», ημερολογιακές σημειώσεις, μερικές επιστολές και ελάχιστα ποιήματα· ακόμη, ένα κείμενο του Ντρούσκιν, φωτογραφικό υλικό, καθώς και εκτενές χρονολόγιο.
__________________________________
Δανιήλ Χαρμς: "Γαλάζιο τετράδιο" - επιλογή, μετάφραση, χρονολόγιο, σημειώσεις: Ροδούλα Παππά (Τα σχέδια του εξωφύλλου και του βιβλίου είναι του συγγραφέα)

ISBN 978-960-211-973-0 - σελ. 528 - τιμή 28,50 ευρώ - έκδοση 2010 (σε 500 αριθμημένα αντίτυπα)

Άπαντες στίχοι 1936-1970

[ εκδήλωση ]

Ο νέος δίσκος του Διονύση Τσακνή με τίτλο «Εαυτούληδες», περιέχει 12 τραγούδια από την ομώνυμη συλλογή του Γιάννη Σκαρίμπα και διατίθεται αποκλειστικά με το βιβλίο «Άπαντες στίχοι 1936-1970».

Παραγωγή - διάθεση: Εκδόσεις Νεφέλη , Οκτώβριος 2010

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου στις 20:30 για πρώτη φορά ζωντανά στον Ιανό (Σταδίου 24, Αθήνα)

_________________________________
Γιάννης Σκαρίμπας: "Άπαντες στίχοι 1936-1970" - επιμέλεια: Κατερίνα Κωστίου

ISBN 978-960-211-967-9 - σελ. 242 - τιμή 25,00 ευρώ - έκδοση Οκτωβρίου 2010

"... και έτσι, έκλεισε ο κύκλος"

[ παρουσίαση ]

Είναι πολύ δύσκολο να αναπαραστήσεις μια μάχη, ακόμα κι αν πολέμησες γνήσια και συνειδητά. Κυρίως να περιγράψεις την ψυχολογία των πολεμιστών, το τι σκέφτονταν τούτη ή την άλλη ώρα, λίγο πριν σκοτώσουν, λίγο πριν σκοτωθούν.

Πρόκειται για μια γιορτή, ένα παιχνίδι θανάτου που, ώσπου να φας το πρώτο βόλι, δεν καταλαβαίνεις τη σοβαρότητά του. Μετά είναι οι φωνές που σε ενθαρρύνουν και σε προτρέπουν να μη φοβάσαι το φόβο. Η μυρωδιά του ιδρώτα ανακατεμένη με το αίμα και το μπαρούτι· η συντροφικότητα που αναπτύσσεται στον κίνδυνο της μάχης· η έγνοια για τον άλλο, μην πάθει κανένα κακό· ύστερα η νίκη και η ήττα, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Θα φύγεις κυνηγημένος, με την ουρά στα σκέλια, ή περήφανα όπως πρέπει στους πολεμιστές τους αντρειωμένους.

Καμιά φορά δεν πειράζει να τα παρατήσεις, αν ξέρεις ότι ταπείνωσες τον οχτρό μέσα από την ήττα σου. Δηλαδή, η νίκη και η ήττα είναι πολύ δυσδιάκριτες έννοιες· πού σταματά η μία και πού αρχίζει η άλλη είναι δύσκολο να οριστεί, γι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί, χωρίς δισταγμό, νικητής αυτός με τους λιγότερους συμβιβασμούς, ο ανυπότακτος.

Ένας παλιός αντάρτης, αποδιωγμένος στο παρελθόν από την Ελλάδα, επιστρέφει στην πατρίδα, τη μόνη που κράτησε στην καρδιά του. Ενώ ταξιδεύει, γεμάτος όνειρα, μυρωδιές οικείες και θύμισες του μπουκώνουν το μυαλό και τη σκέψη. Η προσγείωση, η οποία δεν αργεί να έρθει, είναι απότομη, μες στην παρακμή της σύγχρονης κοινωνίας. Ξεφτισμένα ξενοδοχεία και σκουριασμένοι άνθρωποι τον ωθούν να ανακτήσει τις δυνάμεις του σε μια προσπάθεια επιβίωσης, ζώντας μέσα στην πλάνη ότι τάχα παραμένει νέος. Υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές του, αποζητά ένα έπαθλο για να επιβεβαιώσει τον θρίαμβο πάνω στη νεκρή φύση, την άπληστη κοινωνία. Η παλιά εικόνα κι ένας γεροντοέρωτας του προσφέρουν απρόσμενα όλα τα αναγκαία άλλοθι. Η χαρά του θα κρατήσει και πάλι λίγο, καθώς νέοι μηχανισμοί και παλιά φαντάσματα, με καινούριες στολές, τον καταδιώκουν κατά πόδας.

Ο περιπλανημένος γέροντας, με τη βοήθεια της αρρωστημένης πια φαντασίας, ξαναβρίσκει τους παλιούς του συντρόφους και μεθά με τους ήχους της νίκης, που, αλίμονο, ποτέ δεν ήρθε. Εκεί που όλα φαίνονται να έχουν χαθεί, βρίσκει στερνό αποκούμπι στη φιλία ενός απρόσμενου ήρωα. Κι αν η υπόθεση χάθηκε, μένει τούτη η ομορφιά να τη φωτίζει.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Πρασσάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Σπούδασε Μοριακή Βιολογία στη Μ. Βρετανία (Οξφόρδη και King's College του Λονδίνου). Επίσης, έκανε σπουδές στη δημοσιογραφία, αρθρογράφησε σε τοπικές εφημερίδες και εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ειδικότερα ως συντάκτης δελτίου ειδήσεων, σε τηλεοπτικούς σταθμούς στη Θεσσαλονίκη.

Έχει γράψει τα βιβλία "Η αγάπη όλα τα μπορεί" και "Μικροί θεοί στη δίνη της αγάπης", τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Στοχαστής. Το έργο του "7 με 7.15" διακρίθηκε στον λογοτεχνικό διαγωνισμό της Βιβλιοθήκης της Κοζάνης το 2007.

Είναι παντρεμένος με τη φιλόλογο Νίνο Λουκασβίλι.
_________________________________
Γιώργος Πρασσάς: "... και έτσι, έκλεισε ο κύκλος"

ISBN 978-960-211-903-7 - σελ. 189 - τιμή 15,14 ευρώ - έκδοση Μαρτίου 2009

Ο Πέτρος και το φεγγάρι

[ παρουσίαση ]

Ο μικρός Πέτρος νιώθει πολύ μικρός μεσ' στον μεγάλο κόσμο. Μήπως αν κατόρθωνε ν' αγγίξει κάτι που αγαπά πάρα πολύ θα γινόταν ο κόσμος πιο μικρός; Πρέπει να σκεφτεί καλά πώς θα τα καταφέρει -και να μην ξεχάσει να ευχαριστήσει όσους θα τον βοηθήσουν!

Ένα γοητευτικό παραμύθι από τις εκδόσεις Νεφέλη, με 36 έγχρωμες σελίδες (ολοσέλιδη εικονογράφηση), σε μεγάλο σχήμα και σκληρό εξώφυλλο.
______________________________
Alice Briere - Haquet: "Ο Πέτρος και το φεγγάρι" - διασκευή: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης - εικονογράφηση: Celia Chauffrey

ISBN 978-960-211-962-4 - σελ. 36 - τιμή 13,80 ευρώ - έκδοση Νοεμβρίου 2010

Ημερολόγιο τοίχου 2011 από τις εκδόσεις Νεφέλη

[ παρουσίαση ]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νεφέλη το Ημερολόγιο τοίχου 2011 με σχέδια του Πάολο Γκέτσι από το βιβλίο "Παραμύθια" του Ε.Ε. Κάμμινγκς (σειρά Κόμμα, μετάφραση της Ροδούλας Παππά).
______________________________
ISBN 978-960-211-976-1 - εξώφυλλο συν 12 σελίδες ημερολογίου με χώρο σημειώσεων και ένα λευκό χαρτόνι στο τέλος, λευκό μεταλλικό σπιράλ στο επάνω μέρος, πολυτελές χαρτί και εκτύπωση.

Η άγρια τάξη

[ παρουσίαση ]

«Είτε επρόκειτο για τον Beuys (συνεχιστή της ρομαντικής γερμανικής παράδοσης στο ρόλο του πνευματικού πατέρα και χαρισματικού αρχηγού) είτε για τον αυστριακό ακτιβιστή Otto Muehl (ηγέτη μιας ελευθεριάζουσας μικρο-κοινωνίας που βάδιζε με αρκετή ομολογουμένως αδεξιότητα στα ίχνη του γάλλου ουτοπιστή Charles Fourier), είτε πάλι επρόκειτο για τους καταστασιακούς, τον Guy Debord και την οργισμένη απαξίωση της κοινωνίας του θεάματος, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όπως σημειώνει η Laurence B. Dorléac, αυτές οι άγρια ενθουσιώδεις, προκλητικές ή ζοφερές εκδηλώσεις των επιγόνων του κινήματος Dada –οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, κατάφεραν να κληρονομήσουν τα πάντα εκτός από το καταλυτικό χιούμορ του– αφομοιώθηκαν από το σύστημα μέχρι του σημείου οι μαγνητοσκοπημένες ταινίες ακόμη και των πιο προκλητικών εκδηλώσεών τους να προβάλλονται στα Μουσεία. Εξάλλου, η Γαλλίδα ιστορικός αντιμετωπίζει και την εξέγερση του Μάη του ’68 όχι ως απόπειρα μιας επαναστατικής αρχής, αλλά ως την τελική εκτόνωση, ως τον ύστατο χαλαρωτικό σπασμό μιας κοινωνίας έτοιμης να παραδοθεί στο παραγωγικό άγχος, στην άσκοπη κατανάλωση, στην ακόμη πιο άσκοπη υπερ-πληροφόρηση και στην ανία. Όταν η πρόκληση και, πολύ περισσότερο, η εξέγερση μετατρέπονται σε καταναλώσιμο είδος, η μάχη έχει πλέον οριστικά χαθεί.» - Ν. Λοϊζίδη

Αυτό το βιβλίο γεννήθηκε από μια ασάφεια: από την αδυναμία μας να κατανοήσουμε τον πολλαπλασιασμό των σημείων βίας στην Τέχνη κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960 σχεδόν σε όλο τον βιομηχανικό κόσμο που κλονίζεται από νέους φόβους: ο Ψυχρός Πόλεμος, οι αποικιακοί πόλεμοι, ο πόλεμος των φύλων, η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, η μηχανοποίηση, η έκπτωση των ανθρωπιστικών αξιών, η ανία. Πολύ πριν τα επαναστατικά γεγονότα του 1968, οι καλλιτέχνες που κληρονόμησαν τη διαβρωτική διδασκαλία του ντανταϊσμού και του Marcel Duchamp δίνουν μια νέα, δική τους τροπή στη γιορτή, και γίνεται σύντομα αισθητή η αμφίσημη έξαρση της καρναβαλικής συμπεριφοράς τους, η οποία στηρίζεται τόσο στη διάθεση για ζωή όσο και στο θάνατο. Ταυτόχρονα απελευθερωμένοι αλλά και θορυβημένοι από το θάνατο του Θεού (που αναγγέλθηκε από τον Sade έως τον Nietzsche), εμφανίζονται ως η κακή συνείδηση της Δύσης. Ζητούν επιστροφή στις ρίζες, αφύπνιση των δυνάμεων, εκ νέου επινόηση των τελετουργικών διαδικασιών· θέλουν να προκαλέσουν, να καταστρέψουν, να θυσιάσουν. Η βία στην τέχνη τους είναι νεο-πρωτόγονη και, μοιραία, πολύ πιο έντονη και διαδεδομένη στις χώρες που υπερασπίστηκαν τη ναζιστική Γερμανία, οι οποίες δυσκολεύονται να συνέλθουν από τη βαναυσότητα του πολέμου περισσότερο από τις άλλες χώρες και κλονίζονται ακόμη περισσότερο, καθώς συγχρόνως παρασύρονται σε έναν βεβιασμένο εκσυγχρονισμό. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα της μεταβαλλόμενης λειτουργίας της Τέχνης στις σύγχρονες κοινωνίες ως κάθαρση, διεγερτικό, πυροκροτητής επανάστασης ή δικλείδα ασφαλείας της εξουσίας.

Από το ιαπωνικό νεο-νταντά στο βιεννέζικο κίνημα δράσεων, και από τον σαμανισμό του Beuys στη Γερμανία στον Νέο Ρεαλισμό ή στα πρώτα χάπενινγκς στη Γαλλία, είναι πολλά τα σημάδια που φανερώνουν την αλλαγή των καιρών, φτάνοντας ακόμη και μέχρι την αυτοτιμωρία του δημιουργού, η ηρωική υπόσταση του οποίου τίθεται σε πλήρη αμφισβήτηση.
Πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο που είχε καταδικάσει τους λαούς σε σκληρή δοκιμασία σώματος και πνεύματος, η απελευθέρωση δεν είναι ίδια στην Ashiya, στο Παρίσι, στη Βιέννη, στο Βερολίνο ή στο Μιλάνο.

Πέρα από σύνορα και παραδόσεις, υπάρχουν ωστόσο συγκλονιστικές σχέσεις που ομολογούν την ενοχή αλλά και την ανένδοτη θέληση να βγουν από τον κόσμο όπως αυτός είναι, μέσα σε πράξεις βίας και παραβίασης ενός θεάτρου πολλαπλά εγκλωβισμένου, όπου η δύναμη της εξουσίας μοιάζει να μην έχει κανένα αντίκρισμα.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Laurence Bertrand Dorléac είναι ιστορικός τέχνης, πανεπιστημιακός και μέλος του Institut Universitaire de France. Έχει δημοσιεύσει πολλά κείμενα για την τέχνη του 20ού αιώνα.

Λίγα λόγια για την επιμελήτρια της σειράς

Η Νίκη Λοϊζίδη σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Το 1973 έφυγε για το Παρίσι όπου και ακολούθησε έναν ευρύ κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών στην Ιστορία και Κοινωνιολογία της Τέχνης. Οι σπουδές και η διατριβή της, την οποία υποστήριξε το 1981 στην Ecole des Hautes Etudes, είχαν ως βασικό αντικείμενο έρευνας το σουρεαλισμό. Δίδαξε Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1982-85) και από το 1985 διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Από το 1992 συμμετέχει στο πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών Ιστορίας της Τέχνης της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι μέλος της AICA (Διεθνής Ένωση Κριτικών Τέχνης) και συνεργάτης του CEAS (Κέντρο Κοινωνιολογικών Σπουδών για την Επικαιρότητα) της Σορβόννης, μέλος της Ελληνικής και Διεθνούς Εταιρείας Συγκριτικής Γραμματολογίας και μέλος του Συνδέσμου Επιστημόνων για την προώθηση της Κοινωνιολογικής Έρευνας της Ecole des Hautes Etudes.

Έχουν εκδοθεί τα παρακάτω βιβλία: "Ο υπερρεαλισμός στην ελληνική τέχνη - Η περίπτωση του Νίκου Εγγονόπουλου" 1984, "Ο Τζιόρτζιο ντε Κίρικο και η σουρεαλιστική επανάσταση" 1987, "Ο μύθος του Μινώταυρου στην πρωτοπορία του μεσοπολέμου" 1988, "Απόγειο και κρίση της πρωτοποριακής ιδεολογίας" 1992, "Ημερολόγιο θεραπείας" (Νουβέλα) 1997.
_____________________________________________________________
Laurence Bertrand Dorléac: "Η άγρια τάξη - Βία, ανάλωση και ιερό στην τέχνη των δεκαετιών 1950 - 1960"

Eπιμέλεια: Νίκος Δασκαλοθανάσης - μετάφραση: Έλενα Αναστασάκη - σειρά: Η βιβλιοθήκη της τέχνης, Διεύθυνση: Νίκη Λοϊζίδη -

ISBN 978-960-211-878-8 - σελ. 656 - τιμή 35,00 ευρώ

Mνήμη Ηλία Πετρόπουλου

[ εκδήλωση ]

Οι Εκδόσεις Νεφέλη σας προσκαλούν σε βραδιά αφιερωμένη στη μνήμη του Ηλία Πετρόπουλου συντροφιά με τα ρεμπέτικα του Νικόλα Σύρου και τους: Αριστείδη Αντονά, Αγγελική Ασπρογέρακα, Μαργαρίτα Γιαραλή-Μανιού, Μαίρη Κουκουλέ, Κώστα Μαυρουδή, Γιάννη Υφαντή, Φίλιππο Φιλίππου.

Συμμετέχουν οι μουσικοί:

Νικόλας Σύρος (τραγούδι, μπουζούκι)

Γιώργος Αναγνώστου (μπουζούκι)

Λάμπρος Καρκανόπουλος (κιθάρα)

Γιάννης Ξηρογιάννης (μπουζούκι, τραγούδι)

Σωτήρης Παπατραγιάννης (μπαγλαμάς, τραγούδι)

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου, 20:30 στο Floral (πλ. Εξαρχείων)

Σκοτώστε τους όλους!

[ παρουσίαση ]

"Περπατούσαν μέσα στη μαύρη νύχτα. Εκείνη έκλαιγε. Το σιχαινόταν αυτό. Ήθελε να τη σκοτώσει. Μέσα απ’ αυτήν θα σκότωνε ολόκληρη την Αμερική. Κι εκείνος θα γινόταν η μεγαλύτερη κατάφαση του τίποτα. Αύριο το πρωί θα κρατούσε τα μάτια ορθάνοιχτα όταν θα έριχνε το Boeing 767 των American Airlines πάνω στους δύο πιο αλαζονικούς πύργους της ανθρωπότητας. Τα μάτια ορθάνοιχτα."

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ένας καμικάζι παίρνει τον έλεγχο ενός αεροπλάνου και το ρίχνει επάνω στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης. Ο Σαλίμ Μπασί αναπλάθει τη ζωή αυτού του ανθρώπου, τις σκέψεις του και τις αμφιβολίες του λίγες ώρες πριν από την τραγωδία.

Πώς βιώνει τη νύχτα της 10ης Σεπτεμβρίου 2001 ο ένας από τους καμικάζι που ετοιμάζεται να δολοφονήσει τη Δύση; Στο Σκοτώστε τους όλους! επιχειρείται μια προσέγγιση όπου εξετάζονται εκ των έσω τα ζητήματα της αμφιβολίας και της θρησκευτικής στράτευσης. Παρά τα διδάγματα ενός αγαπημένου πατέρα, παρά την προσπάθεια ενσωμάτωσης στη Γαλλία, ο αφηγητής χάνει κάποια στιγμή τον έλεγχο της ζωής του. Βρίσκει καταφύγιο και παρηγοριά κοντά στους φανατικούς. Στην αφήγησή του, ψυχρή και παραληρηματική συγχρόνως, περιγράφει την τελευταία νύχτα που περνάει στο Πόρτλαντ, πριν εξαφανίσει τους Πύργους της αμερικάνικης αλαζονείας και μαζί τους εξαφανιστεί και ο ίδιος.

Παρά τα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, η πρόσληψη του Ισλάμ στη Δύση παραμένει εγκλωβισμένη σε μια σειρά από «γραφικά» στερεότυπα, από τη μια πλευρά, και –λιγότερο ή περισσότερο– αρνητικές προκαταλήψεις από την άλλη.

Η σειρά «Κόκκοι άμμου» φιλοδοξεί να γεφυρώσει αυτό το κενό, προσφέροντας στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό βιβλία που βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης –λογοτεχνικής και μη– στις χώρες τους, βιβλία έξυπνα, απρόσμενα και απενοχοποιημένα, που ξαφνιάζουν με την προσέγγισή τους πάνω σε «τετριμμένα» θέματα. Βιβλία που μας αποκαλύπτουν διαφορετικές όψεις ενός κόσμου που μπορεί να προσλαμβάνουμε, συχνά, ως οικείο και νοσταλγικό, παραμένει όμως ουσιαστικά άγνωστος στην πολυπλοκότητα και τις εσωτερικές αντιφάσεις του.

Φιλοδοξούν να φωτίσουν έτσι, μέσα από τη λογοτεχνία, με μοναδικό τρόπο, το επίπεδο της συζήτησης και των διλημμάτων που τίθενται στον μουσουλμανικό κόσμο, ανάμεσα στην εκκοσμίκευση και τη θρησκεία, την παράδοση, τον εκσυγχρονισμό και τη νεωτερικότητα, αποβλέποντας στην προσέγγιση και την κατανόησή του μέσω της υιοθέτησης «της ματιάς του Άλλου».

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Salim Bachi γεννήθηκε το 1971 στην Αλγερία. Ζει στο Παρίσι από το 1997 και άρχισε τη συγγραφική του σταδιοδρομία με μια σειρά από διηγήματα που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες όπως είναι η Monde diplomatique.

Το πρώτο του μυθιστόρημα Le Chien d’Ulysse (Ο σκύλος του Οδυσσέα, 2001) τιμήθηκε με τρία βραβεία και τον ανέδειξε ως έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νέας λογοτεχνίας από τις χώρες του Μαγκρέμπ. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα La Kahéna (2003) και Tuez-les tous (Σκοτώστε τους όλους, 2006) το οποίο θα κυκλοφορήσει επίσης από τις Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, που στρέφονται γύρω από τα ζητήματα της αποικιοκρατίας, του ισλαμικού φονταμενταλισμού και του αραβικού κόσμου, ανακλώντας την ανησυχία της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Η Σιωπή του Μωάμεθ είναι το τέταρτο μυθιστόρημά του.
__________________________________________________________________________
Salim Bachi (Σαλίμ Μπασί): "Σκοτώστε τους όλους!" - μετάφραση: Κατερίνα Γούλα

ISBN 978-960-211-932-7 - σελ. 144 - τιμή 12,50 ευρώ

Οι Εκδόσεις Νεφέλη σάς προσκαλούν

[ εκδήλωση ]

Οι Εκδόσεις Νεφέλη σάς προσκαλούν σε εκδήλωση προς τιμήν του Κωνσταντίνου Φλώρου με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του: "GUSTAV MAHLER - Οραματιστής και δυνάστης"

Στην εκδήλωση συμμετέχουν:

Κωνσταντίνος Φλώρος ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αμβούργου

Ιωάννης Φούλιας μεταφραστής, λέκτορας του Τμ. Μουσικών Σπουδών, Παν. Αθηνών

Ολυμπία Φράγκου-Ψυχοπαίδη καθηγήτρια του Τμ. Μουσικών Σπουδών, Παν. Αθηνών

Γεώργιος Ζερβός μόνιμος επίκουρος καθηγητής του Τμ. Μουσικών Σπουδών, Παν. Αθηνών

Μάρκος Τσέτσος μόνιμος επίκουρος καθηγητής του Τμ. Μουσικών Σπουδών, Παν. Αθηνών

Κυριακή 14 Νοεμβρίου, στις 7 μ.μ. στον χώρο εκδηλώσεων About (Μιαούλη 18, 1ος όροφος, περιοχή Ψυρρή / στάση μετρό Μοναστηράκι)

Διαβάστε επίσης: "Gustav Mahler - Οραματιστής και δυνάστης. Προσωπογραφία μιας προσωπικότητας"