Βαραδέρο

Ένας αιρετικός καπετάνιος φυλακίζεται για παραβίαση του εμπάργκο στη Σερβία και συνεχίζει απελπισμένα να κινείται σε παράνομα μονοπάτια.

Η μεγαλοαστή γυναίκα του νιώθει προδομένη και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον απομονώσει από την κόρη τους. Η κόρη, αγκιστρωμένη σε ένα λαμπερό και επίπλαστο κόσμο που σαπίζει μέρα με τη μέρα, αναζητεί απεγνωσμένα διεξόδους διαφυγής.

Ο μηδενιστής φίλος της δεν αντέχει άλλο τα καταστροφικά επιχειρηματικά παιχνίδια σπέκουλας και αποφασίζει να τα τινάξει όλα στο αέρα.

15 βγαίνουν με κόκκινο

Οι συγγραφείς του βιβλίου: Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Γιάννης Αστερής, Νεοκλής Γαλανόπουλος, Χρίστος Κυθρεώτης, Μαρία Ξυλούρη, Χρήστος Οικονόμου, Γιάννης Παλαβός, Μαριλένα Παπαϊωάννου, Λητώ Πιτυρή, Γαλάτεια Ριζιώτη, Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Βάσια Τζανακάρη, Γιάννης Τσίρμπας, Πάνος Τσίρος, Μαρία Φακίνου.

Ανθολογούν οι: Βασίλης Αλεξάκης, Μένης Κουμανταρέας, Άρης Μαραγκόπουλος, Δημήτρης Νόλλας, Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Σαν άλλη Περσεφόνη (κριτική)

[γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας]

"Και μέσα σ' ένα τρελό έρωτα

να σαλπάρει η νιότη μου.

Ας σμίξουμε τρεις καρδιές

που δεν μπόρεσαν να ταιριάξουν"

Recine

 


Το να μπορέσει κάποιος να μεταμορφώσει την ανάπτυξη ενός απελπιστικά κοινότοπου θέματος σε λογοτεχνία αξιώσεων, τουλάχιστον στην "άνυδρη" εποχή μας, δεν απαιτεί μόνον έμπνευση και ταλέντο. Θα πρέπει οπωσδήποτε ο συγγραφέας να βασανίζεται από καρμικές "Βαλκυρίες" -σαν αυτές που καθημερινά "ματώνουν" τους άντρες, σαν αυτές για τις οποίες η τέχνη ολόκληρη υποκλίνεται!

Τσακισμένη ακτή

Bραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων Αστυνομικού Μυθιστορήματος (Duncan Lawrie Dagger Award for Best Crime Fiction) για το καλύτερο μυθιστόρημα 2007 παγκοσμίως.

Το Τσακισμένη ακτή του Πίτερ Τεμπλ είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δεν είναι αστυνομικό με την πολυχρησιμοποιημένη έννοια του όρου.

Είναι πρώτα απ’ όλα εξαιρετική λογοτεχνία.

Μια λογοτεχνία που δημιουργεί πειστική ατμόσφαιρα, δραματικές εντάσεις, απίστευτους χαρακτήρες και, οπωσδήποτε, πλοκή που κόβει την ανάσα (πώς αλλιώς θα έπαιρνε το σημαντικότερο παγκοσμίως βραβείο αστυνομικού μυθιστορήματος για το οποίο ήταν υποψήφιοι οι πιο γνωστοί μετρ του είδους;).

Καταραμένη ομάδα

Αν έγραφε ιστορίες, θα ήταν ο Μπουκόφσκι: Ο Μπράιαν Κλαφ, ο πιο εκκεντρικός χαρακτήρας στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Εγωιστής, αυταρχικός, αλαζόνας, αυτοκαταστροφικός, αμετανόητος πότης. Τα μίντια τον λάτρεψαν. Δεν του άρεσε να κινείται σύμφωνα με το ρεύμα. Δεν κρατούσε τη γλώσσα του και απέφευγε τα κλισέ, σε μια εποχή όπου ποδοσφαιριστές και προπονητές μιλούσαν με κλισέ. Τολμούσε πράγματα που άλλοι θεωρούσαν πως ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Δεν κολάκευε ποδοσφαιριστές.

Τυχαία είσοδος

Το Τυχαία είσοδος είναι ένα πολιτικό θρίλερ για το σήμερα με σκηνικό τον κυβερνοχώρο και τα ραδιοκύματα, πρωταγωνιστή τη δολοφονία του Ρόμπερτ Κένεντι και υπόβαθρο τις θεωρίες συνωμοσίας που ευνοεί η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων.

Ένας ρομαντικός ραδιοερασιτέχνης που, στα χρόνια του Διαδικτύου, επιμένει να απολαμβάνει ευτυχής τη μοναξιά των ραδιοκυμάτων, λαμβάνει τυχαία στον δέκτη του ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα. Η προέλευση του μηνύματος, το πιθανό νόημά του, η εμπλοκή του με απροσπέλαστα κέντρα λήψης αποφάσεων, εισβάλλουν ξαφνικά στον περίκλειστο κόσμο του και τον παρασύρουν σε ένα μανιασμένο κυνήγι για τη λύση του μυστηρίου.

Δεσποινίς Πελαγία

[ παρουσίαση ]

Τα παράτησε όλα η Πελαγία από ανάγκη. Μαθηματικά, έρωτες, κοριτσίστικες απλές φαντασιώσεις, την πολυτέλεια να ονειρεύεται... Όλα.

Έπρεπε να δουλέψει, για να βοηθήσει την οικογένεια να μεγαλώσει τα δύο αδέρφια της, που ήρθαν με καθυστέρηση δέκα χρόνων. Όμορφα και αρτιμελή. Ακριβώς το αντίθετο από κείνη. Η Πελαγία ξέχασε πως ήταν αδερφή τους κι έπαιξε ρόλο «ετεροθαλούς» μάνας, κι ας είχαν μάνα καθ όλα άξια.

Ζαννιά Κότσικα είναι τ' όνομά μου

[ παρουσίαση ]

Μεσοπόλεμος, δεύτερη σταφιδική κρίση. Η Ζαννιά Κότσικα εγκαταλείπει το χωριό της στην ορεινή Αρκαδία κι έρχεται με τον άντρα της στην Αθήνα για να βρει καλύτερη τύχη.

Η δύσκολη επιβίωση στην πόλη, η σκληρή πολιτική συγκυρία από την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία έως και την πρώτη μετεμφυλιακή περίοδο, την υποχρεώνουν, όπως χιλιάδες άλλους αφανείς μάρτυρες της εποχής (μάρτυρες με όλες τις έννοιες του όρου), να σκληρύνει, να μάθει, να αντέξει παντοία δεινά, να γίνει σοφότερη, κρατώντας αρχές και αξιοπρέπεια στο ακέραιο.

Κρατώντας όμως ταυτόχρονα και μια γλώσσα κοφτερή, δωρική, σαφέστατη και τολμηρή όταν αναφέρεται στα του βίου της. Μια γλώσσα και έναν λόγο που λάμπει όπως η καλύτερη λογοτεχνική γλώσσα. Έναν λόγο αριστουργηματικό, έκφραση όλων των γυναικών της εποχής- και παραδειγματικό για τη λογοτεχνία.

Τα περιστατικά του πολυτάραχου βίου της η Ζαννιά τα διηγήθηκε έξι μήνες πριν τον θάνατό της στην ερευνήτρια Ιστορίας Μαρία Σαμπατακάκη, που κατέγραψε σ' αυτόν τον τόμο ακέραιη τη μαρτυρία (με ελάχιστες, μόνον τεχνικού χαρακτήρα επεμβάσεις), αφήνοντας τον αναγνώστη να απολαύσει τη ζωντανή της, πλούσια γλώσσα, με την πηγαία ποιητικότητα.

Το εμπεριστατωμένο ιστορικό σημείωμα της Επιμελήτριας του κειμένου Μαρίας Σαμπατακάκη καθώς και το κριτικό προλόγισμα του Άρη Μαραγκόπουλου τεκμηριώνουν, διαφωτίζουν και ολοκληρώνουν την απόλαυση αυτού του, στην κυριολεξία, σπάνιου κειμένου.

Το βιβλίο έχει πολλά κοινά με το γνωστό Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη του Θανάση Βαλτινού: το Συναξάρι συνδέεται με την πρώτη σταφιδική κρίση, το Ζαννιά Κότσικα είναι τ’ όνομά μου με τη δεύτερη. Και στα δύο το κείμενο έχει προέλθει από την αυθεντική καταγραφή της φωνής των ηρώων. Και στα δύο το κείμενο απηχεί ανάγλυφα τον πλούτο της λαϊκής θυμοσοφίας της εποχής αλλά και το πείσμα της επιβίωσης ενάντια στην τότε αντίξοη κοινωνική συγκυρία. Και στα δύο η γλώσσα αντανακλά την ποίηση μιας προφορικής γλώσσας που σήμερα έχει πια χαθεί. Και τα δύο μπορούν να κριθούν με τους όρους που κρίνονται τα λογοτεχνικά κείμενα.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η ερευνήτρια Ιστορίας Μαρία Σαμπατακάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο – Τοσίτσειο και σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Μαθήτευσε στο Πανεπιστήμιο του Cambridge όπου και ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία.

Από το 2004 συνεργάζεται με το περιοδικό Ιστορικά Θέματα ενώ έχει συνεργαστεί και με τα περιοδικά Στρατιωτική Ιστορία και Athens Magazine.

Έχουν εκδοθεί οι μονογραφίες της: Η πείνα στην Κατοχή 1941-1944 (Περισκόπιο, 2007), Η μοναρχία στην Ελλάδα, Η εξέλιξη ενός αμφιλεγόμενου θεσμού (Περισκόπιο, 2008), Το Κυπριακό Ζήτημα, Από την Αγγλοκρατία έως την εισβολή του Αττίλα (Περισκόπιο, 2009).

_________________________________
Μαρία Σαμπατακάκη: "Ζαννιά Κότσικα είναι τ' όνομά μου"

ISBN 978-960-6863-91-2 - σελ. 152 - τιμή 12,90 ευρώ (on line 11,73 ευρώ) - έκδοση Νοεμβρίου 2010

Κάθαρση

[ παρουσίαση ]

Μια ηλικιωμένη γυναίκα ζει μόνη στο σπίτι της στην εσθονική επαρχία. Η χώρα απόκτησε την ανεξαρτησία της έναν χρόνο πριν και η αναδιάρθρωση του συστήματος βρίσκεται σε εξέλιξη. Την καθημερινότητα της ηλικιωμένης γυναίκας διακόπτει μια εικοσάχρονη κοπέλα, η Ζάρα, που βρίσκεται λιπόθυμη στην αυλή της.

Όταν ανακτά τις αισθήσεις της, η Ζάρα της εξηγεί ότι βρέθηκε εκεί στην προσπάθειά της να το σκάσει από τον βίαιο άντρα της.

Άρης ο αρχηγός των ατάκτων

[ παρουσίαση ]

«Η μεγαλύτερη ιστορική έρευνα που έγινε ποτέ για τον Άρη Βελουχιώτη. Όπου πήγε, πήγα. Έπρεπε να δω τους τόπους που έδρασε και να ακούσω τους ανθρώπους που τον γνώρισαν και έζησαν μαζί του. Το ευτύχημα είναι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1970, που άρχισα την έρευνα, πρόλαβα εν ζωή τους περισσότερους από εκείνους που τον λάτρεψαν ή τον μίσησαν, που τον πολέμησαν ή υπήρξαν συναγωνιστές του. Έτσι, διασώθηκαν πολλά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, συμπεριφορές και ατόφιες φράσεις του, που αναπαράγονταν από στόμα σε στόμα, όπως το δημοτικό τραγούδι. Και είχα την τύχη να έχω σπουδαίους οδηγούς σε κάθε τόπο. Άλλο είναι να πηγαίνεις ψάχνοντας και άλλο να σε ξεναγούν στο πρώτο αντάρτικο λημέρι του Παρνασσού οι καπετάνιοι Περικλής και Νικηφόρος. Άλλο να χαζεύεις το βουνό από μακριά και άλλο να σου δείχνει ο μαυροσκούφης Κατσαντώνης τα περάσματα της Χελιδόνας.» - Διονύσης Χαριτόπουλος

Είναι γνωστό ότι ο Διονύσης Χαριτόπουλος επί πολλά χρόνια συγκέντρωνε και κυρίως διασταύρωνε οτιδήποτε αφορά στον Άρη από μια ογκώδη βιβλιογραφία, από κάποια όχι πολύ προσιτά αρχεία, από ατελείωτες ώρες συνεντεύξεων με εκατοντάδες αντάρτες, καπετάνιους, μαυροσκούφηδες, αξιωματικούς και χωρικούς, και ακολούθησε τα ίχνη του από βουνό σε βουνό. Αποτέλεσμα, αυτός ο τόμος για τη μυθική φυσιογνωμία του Άρη.

Του Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος, για τους Ιταλούς και τους Γερμανούς ήταν ένας επικηρυγμένος αρχηγός ανταρτών. Για τους Άγγλους εγκληματίας πολέμου. Για την ηγεσία της ελληνικής συντηρητικής παράταξης, σφαγέας και ληστοσυμμορίτης. Για την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, αποκηρυγμένος προβοκάτορας και προδότης. Ο Χαριτόπουλος αποδεικνύει ότι είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον μεγαλύτερο εθελοντικό στρατό της ελληνικής ιστορίας και μια Ελεύθερη Ελλάδα μέσα στην υποδουλωμένη Ευρώπη.

Το έργο στις προηγούμενες εκδόσεις του (όλες εξαντλημένες) έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πρώτα σε πωλήσεις ιστορικά έργα. Ο τόμος του Τόπου, στη νέα, αναθεωρημένη από τον συγγραφέα, έκδοση έρχεται να ανταποκριθεί στο αίτημα των νέων αναγνωστών που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν αυτό το πολύτιμο έργο μέσα από τις προηγούμενες εκδόσεις.
________________________________________________
Διονύσης Χαριτόπουλος: "Άρης ο αρχηγός των ατάκτων"

σελ. 797 - τιμή 33,21 ευρώ

Τριάντα χρόνια επαγγελματικό ποδόσφαιρο

[ παρουσίαση ]

Ιδεολόγοι ή καιροσκόποι; Νοικοκυραίοι ή τυχάρπαστοι; Κουβαρντάδες (σε βαθμό κοροϊδίας) ή λαμόγια; Εκμεταλλευτές ή θύματα; Κατεστραμμένοι ή κερδισμένοι;

Για όλους υπάρχει μερίδιο στο 30χρονο -ήδη- επαγγελματικό ποδόσφαιρο της άτυχης χώρας που ονομάζεται Ελλάδα. Αυτό το βιβλίο επιχειρεί ένα ‘ταξίδι στο σύγχρονο παρελθόν’, σκαλίζοντας το κίνητρο και το αποτέλεσμα των πρωταγωνιστών. Το αν οι σελίδες του σας προβληματίσουν, ενδεχομένως το εγχείρημα θεωρηθεί επιτυχημένο.

Τριάντα χρόνια επαγγελματικό ποδόσφαιρο, λοιπόν. Πρόσωπα, σφάλματα, ιδέες. Ποιοι το ανέδειξαν, ποιοι το βύθισαν, ποιοι το εκμεταλλεύτηκαν.

«Τριάντα χρόνια διανύθηκαν από τη «σέντρα» του περίφημου επαγγελματισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα, ωστόσο τα νεανικά σφάλματα δεν είναι καθόλου σίγουρο πως το εγχώριο ποδόσφαιρο τα έχει ξεπεράσει. Οι λέξεις «οργάνωση», «ανάπτυξη», «προοπτική», για την πλειοψηφία των δυνάμεων που προσφέρουν παραδοσιακά την συμμετοχή των ομάδων τους στις επαγγελματικές κατηγορίες, απουσιάζουν ή παραμένουν άγνωστες σε λεξιλόγιο και συνείδηση. Σχεδόν όλοι ισορροπούν σαν φοβισμένοι ακροβάτες, μεταξύ αβεβαιότητας και στην ένδειας.

Φυσικά, οι περισσότερες δυνάμεις θα είχαν σβήσει από τον επαγγελματικό χάρτη αν ίσχυε και για το ποδόσφαιρο ο Νόμος 2190 (των ανωνύμων εταιρειών), ή θα είχαν κατρακυλήσει σε… αλάνες, αν το πονηρό Κράτος δεν έσβηνε κατά περιόδους τεράστια χρέη με το γνωστό χαριστικό άρθρο… Οι θεατές ούτε που αγγίζουν σε αριθμούς το 50% όσων γέμιζαν τις εξέδρες ασφυκτικά τις δεκαετίες του 1960 και του ’70, (φαινόμενο που αποδίδεται στο νταβατζηλίκι της τηλεόρασης προκειμένου να αντλεί διαφημιστικά κέρδη…). Οι θεωρούμενοι «μεγάλοι» του ποδοσφαίρου, αυτά τα τριάντα χρόνια, ποτέ δεν έχασαν τα προνόμια που το πολιτικό και εκδοτικό κατεστημένο πάγια τους αναγνωρίζουν (όταν στη Γερμανία, στην Αγγλία και σε άλλα πρωταθλήματα της Εσπερίας οι πρωταθλητές εναλλάσσονται και οι διεκδικητές δεν θυμίζουν… δικομματισμό).

Το τοπίο παραμένει θολό. Κι αν ο Ολυμπιακός έχει καταφέρει να κερδίσει τους περισσότερους τίτλους (επιτρέποντας στον ηγέτη του να φουσκώνει σαν παγώνι) και να αποκτήσει –για μισό αιώνα- μια σύγχρονη στέγη, εντούτοις η πλειοψηφία ασφυκτιά κολυμπώντας σε χρέη και προσπαθώντας με απίστευτα μεγάλο αριθμό μέτριων ξένων ποδοσφαιριστών στο σχήμα τους να πείσουν ότι αξίζουν καλύτερη μοίρα.

Αυτός ο ας πούμε επετειακός τόμος, δημιουργήθηκε όχι βεβαίως για να θυμίσει αριθμούς (σκορ κλπ.) ούτε να δώσει… στατιστικά προϊόντα. Στόχος είναι να καταγράψει τα βασικά στοιχεία του προφίλ και το κίνητρο των πρωταγωνιστών, οι οποίοι ανέλαβαν με αγορά μετοχών και ανάληψη διοικήσεων να αλλάξουν το πρόσωπο του ποδοσφαίρου. Κάποιοι (ελάχιστοι) τα κατάφεραν, άλλοι το βύθισαν, μερικοί καταστράφηκαν οικονομικά, άλλοι εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις κλέβοντας από τη δυναμική και τη γοητεία τού αντικειμένου, ενώ κάποιοι βρέθηκαν πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Οι παλαιότεροι φίλαθλοι να αναρωτηθούν και ίσως αναζητήσουν το κίνητρο αυτού του βιβλίου.

Ας το ξεκαθαρίσω: Οι νεαροί ποδοσφαιρόφιλοι δεν έζησαν Κοσκωτά, δεν έζησαν Σαλιαρέλη, Καρέλλα, Αλαμάνο, Σκλαπάνη, ή κάποιους άλλους, φιγουρατζήδες και μπατίρηδες, οι οποίοι πλούτισαν κερδίζοντας ταυτόχρονα φήμη που δεν την άξιζαν. Γι’ αυτούς τους νεαρούς αναγνώστες – φιλάθλους, κυρίως γράφηκε το βιβλίο. Αν συμφωνούν και οι «παλαιοί των ημερών», τόσο το καλύτερο για το ποδόσφαιρο, γενικά, κι ας μη θεωρηθεί –παρακαλώ- εγωιστική η τελευταία τοποθέτηση του συγγραφέα.» - Γιώργος Αρκουλής (Από τον πρόλογο του βιβλίου)
____________________________________________
Γιώργος Αρκουλής: "Τριάντα χρόνια επαγγελματικό ποδόσφαιρο - Πρόσωπα, σφάλματα, ιδέες"

ISBN 978-960-6863-41-7 - εκδόσεις Τόπος