Ανοηταίνετε ησύχως!

«Η Λίνα Στεφάνου επιδεικνύει μιαν αυξημένη προσήλωση στις αντιφάσεις, τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις της ύπαρξης… Γειωμένη στην καθημερινότητα του άγους και ό, τι αυτή συνεπάγεται,  η γραφή στοιχίζει τα αντικείμενά της με σταθερό γνώμονα την ποιητική αλήθεια. Εκείνη δηλαδή που αποτολμά τις ενδελεχέστερες αποτιμήσεις των εκφάνσεων του γίγνεσθαι»[...]. - Γιώργος Βέης, για το περιοδικό (δέ)κατα

Σαν νερό στην επιφάνεια του κόσμου

Στη νέα  ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου που είναι δομημένη με αντιστικτική διάθεση και έχει χωριστεί  σε τρεις ενότητες, ο αναγνώστης έρχεται  αντιμέτωπος με διαχρονικά  θέματα -όπως είναι η φιλία, ο έρωτας, η μνήμη, ο χρόνος, η παρακμή, και ο θάνατος.
 
«Σύνολα και μη σύνολα, ομόρροπο και αντίρροπο, ήχοι σε όμοιο τόνο και σε αντίθετο τόνο, κι από τα πάντα ένα κι από το ένα τα πάντα». Η ρήση αυτή του Ηράκλειτου μοιάζει να διατρέχει σαν ηλεκτροφόρο καλώδιο ολόκληρο το βιβλίο.

Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες

Τα μεγάλα και ζέοντα ζητήματα, αλλά και τα ήσσονος σημασίας καθημερινά, βρίσκουν όλα τη θέση τους σ' αυτήν την πρώτη ποιητική συλλογή της Λίνας Στεφάνου. 

Με ένα προσωπικό στυλ που μαρτυράει επιρροές τόσο από Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, Καρούζο όσο και από Ρίλκε, Τσβετάγεβα αλλά και Μπέκετ, το Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες μιλάει για τον έρωτα, τον θάνατο, το χρόνο, τις γυναίκες, την ίδια την ποίηση, με μια γλώσσα αφαιρετική, συχνά σκληρή, σαν μόνιμη απορία πως μπορεί ''...κάτι να παραμένει σιωπηλό στα όρια του σκισίματός του''.

Πρόκειται για την πρώτη ποιητική συλλογή της συγγραφέως.

Διαβάστε επίσης της ιδίας (με βιογραφικό): "Ανοηταίνετε ησύχως!", "Τσάρλυ" και "Σαν νερό στην επιφάνεια του κόσμου"
______________
Λίνα Στεφάνου: "Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες"

ISBN 978-960-678-116-2, σελ. 80, τιμή 8,16 ευρώ, έκδοση Φεβρουαρίου 2008

Η δεύτερη ευκαιρία

«Το έργο είναι η ζωή του δημιουργού» ήταν το περίφημο ρητό του Χένρι Τζέιμς. Ο ίδιος ήταν ένας «ορκισμένος εργένης» αποφασισμένος να κρατήσει τη ζωή του μακριά από τους περιορισμούς και τις υποχρεώσεις που δημιουργούνται από τον έγγαμο βίο και να αφοσιωθεί στην τέχνη του. Είχε ανάγκη να είναι ελεύθερος, να είναι εγωιστής -«εγωιστικά δοσμένος» στην τέχνη του.
 
Ήταν πεπεισμένος πως οι ευθύνες μιας οικογένειας θα περιόριζαν τους φυσικούς και πνευματικούς ορίζοντές του.

Εθισμός

«Μου είναι αδύνατο να ερωτευτώ. Δεν θυμάμαι ούτε μία φορά που να λαχτάρισα άνδρα ξανά μετά την ερωτική πράξη, να τον σκέφτηκα ή να τον αναζήτησα. Αν σου αρέσω, αν θέλεις να κάνεις έρωτα μαζί μου ή να με ξαναδείς, θα πρέπει να με ψάξεις. Αν μ' ερωτευτείς και επιθυμείς να γίνω το κορίτσι σου, θα πρέπει να μου το εξηγήσεις, να μου το ζητήσεις: δεν πρόκειται να το αντιληφθώ χωρίς τη βοήθειά σου, την αποφασιστικότητα και την επιμονή σου. Εδώ ακριβώς υπάρχει ένα τυφλό σημείο.
 
Δεν καταλαβαίνω ποτέ αν κάποιος με θαυμάζει, αν με ποθεί - τυφλό σημείο. Θα πρέπει να είσαι ευθύς και θαρραλέος, οι ντροπές ή ο ανδρικός εγωισμός δεν πρόκειται να σε οδηγήσουν στο ποθητό αποτέλεσμα.

Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια

Ο David Sedaris παίζει στο χιόνι με τις αδελφές του. Πηγαίνει διακοπές με την οικογένειά του. Πιάνει δουλειά πουλώντας αναψυκτικά. Παρευρίσκεται στον γάμο του αδελφού του. Ψάχνει για καινούργιο σπίτι. Δίνει οδηγίες σε έναν ταξιδιώτη που έχει χαθεί.

Ακούγονται όλα εντελώς φυσιολογικά, έτσι δεν είναι; Κι όμως, με τις 22 απολαυστικές αυτοβιογραφικές ιστορίες του βιβλίου, "Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια", ο David Sedaris ανασηκώνει την άκρη της καθημερικής ζωής αποκαλύπτοντας τον παραλογισμό που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια.

Ιστορίες ψυχοθεραπείας

Ψυχαναλυτές με προβλήματα ψυχικά, ψυχαναλυτές-σχιζοφρενείς, ψυχαναλυτές-δολοφόνοι. Ψυχαναλυτές-ψυχαναλυτές... Κι απ' την άλλη, ψυχαναλυόμενοι σε ανάγκη, ψυχαναλυόμενοι από συνήθεια, ψυχαναλυόμενοι από περιέργεια, ψυχαναλυόμενοι από βαριεστιμάρα.

Όλοι αυτοί παρελαύνουν περιπαθώς απ τα διηγήματα που έχουν συγκεντρωθεί σ' αυτό το βιβλίο και προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια και να μιλήσουν στον αναγνώστη όχι μόνο γι αυτό που έχουν "πάθει", αλλά για όλα εκείνα που νομίζουν ότι έχουν πάθει.

Όταν σας έχουν τυλίξει οι φλόγες

Όταν διαβάζει κανείς ένα βιβλίο του Ντέιβιντ Σεντάρις είναι σαν να ακούει τον συγγραφέα να σκέφτεται. Και το καλύτερο είναι πως αυτός ο εσωτερικός μονόλογος δεν αυτολογοκρίνεται ποτέ. Οι ιστορίες που διηγείται είναι αστείες, συγκινητικές, εξωφρενικές, και πέρα για πέρα αληθινές.

Στο νέο του βιβλίο, ταξιδεύει μπρος πίσω στο χώρο και στο χρόνο. Τον συναντάμε στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο, εργαζόμενο, στη Βόρεια Καρολίνα ή στη Νέα Υόρκη, και τέλος στο Τόκυο, όπου όχι μόνο έρχεται αντιμέτωπος με τις ιδιαιτερότητες των Γιαπωνέζων, αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να κόψει και το κάπνισμα.

Η ανάσα τους πίσω μας

"Υπάρχουν κάποια θέματα, κάποιες ερωτήσεις που δεν πρέπει να διατυπωθούν ποτέ. Θέματα που δεν πρέπει να θίγονται. Η Μαμά μου μού έμαθε να μη ρωτάω άχρηστα πράγματα. Της αρέσει πολύ όταν κάνω ερωτήσεις. Απλά δεν πρέπει να ρωτώ αυτά που τη διαλύουν.

Όταν διαλύεται η Μαμά μου, πέφτει ανήμπορη. Δεν μπορεί να μας υπερασπιστεί. Δεν μπορεί να τους δώσει ένα καλό μάθημα. Τότε μπορούν να μας πιάσουν. "Είμαι σίγουρη πως τρέχουν ξοπίσω μας σαν κυνηγόσκυλα" λέει η Μαμά μου.

Η κόψη του ξυραφιού

Ο Αμερικανός Λάρυ Ντάρελ, μετά την τραυματική εμπειρία του ως πιλότος της πολεμικής αεροπορίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επιστρέφει στην πατρίδα του, το Σικάγο.

Εκεί ξαναβρίσκει τους φίλους και τις καθημερινές συνήθειές του, παρευρίσκεται σε κοινωνικές εκδηλώσεις και επανασυνδέεται με τον παιδικό του έρωτα, την Ισαβέλα. Κάτι όμως έχει αλλάξει.

Τρώγοντας ζώα

"Οι καθημερινές φρικαλεότητες της βιομηχανικής κτηνοτροφίας ανακαλούνται εδώ τόσο ζωντανά, και τα επιχειρήματα εναντίον εκείνων που ενορχηστρώνουν το συγκεκριμένο σύστημα παρουσιάζονται τόσο πειστικά, που οποιοσδήποτε, έχοντας διαβάσει το βιβλίο του Φόερ, εξακολουθήσει να καταναλώνει τα προϊόντα της βιομηχανίας, ή δεν έχει καρδιά ή δεν καταλαβαίνει από λογική ή και τα δύο". - J. M. Coetzee, συγγραφέας του βιβλίου "The Lives of Animals"

Ο Τζόναθαν Σάφραν Φόερ πέρασε τα εφηβικά και τα φοιτητικά του χρόνια ταλαντευόμενος ανάμεσα στην κρεοφαγία και τη χορτοφαγία.

Δύο φίλες

Καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη. Η Μπεχιγιέ προετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο.

Ευαίσθητη, καλλιεργημένη, αλλά και ιδιόρρυθμη, κοινωνικά απροσάρμοστη και γεμάτη θυμό, κινείται στα όρια του προσωπικού, σιωπηλού της χώρου, ενσαρκώνοντας με τρόπο μοναδικό το εφηβικό υπαρξιακό άγχος.

Κλεισμένη σε ένα αδιέξοδο αποπνικτικό, αναζητά τη σωτηρία από τη νεανική της απελπισία, την "Αίσθηση θα Γλιτώσεις", όπως η ίδια την αποκαλεί.

Η δηλητηριώδης Βίβλος

Βραβείο ORANGE PRIZE 2010
Οι οικογενειακές εποποιίες, τα πολυσέλιδα μυθιστορήματα, με «τρεις γενιές γυναικών» (ή ακόμα χειρότερα με τρεις γυναίκες σε συχγρονία) δεν είναι το αγαπημένο μου είδος: Μου φαίνεται υπερβολικά εύκολο να χτίσεις μια ιστορία μέσα από τρεις ή περισσότερους αφηγητές˙ επιπλέον, όλες αυτές οι ιστορίες μοιάζουν μεταξύ τους. Πατριαρχία/μητριαρχία, απελευθέρωση και επιπτώσεις αυτής.

Γυναικών μικρές και πολύ μικρές ιστορίες

[...] Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.

Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.

Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ' τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.

Αριστοτέλης Ωνάσης

Στη βιογραφία του για τον Αριστοτέλη Ωνάση, ο δημοσιογράφος του Νουβέλ Ομπσερβατέρ, Φρανσουά Φορεστιέ, παρουσιάζει δύο πλευρές ενός αδίστακτου και γοητευτικού ανθρώπου.

Πώς αυτό το αμούστακο παλικαράκι έγινε ένας από τους πιο δυναμικούς κι αμφιλεγόμενους κροίσους του πλανήτη; Τι μεσολάβησε μέχρι να ταυτιστεί με τη φιγούρα του κοντού γεροδεμένου άντρα με τα χοντρά γυαλιά και τα τσαλακωμένα κοστούμια, που ράγισε την καρδιά μιας Κάλλας και παντρεύτηκε τη διασημότερη χήρα του 20ου αιώνα, την Τζάκι Κένεντι, έχοντας μονίμως τους πράκτορες του FBI στο σβέρκο του και τους παπαράτσι από κοντά; Ποιοι ήταν οι σύμμαχοι και οι εχθροί του; Και ποιο το τίμημα της επιτυχίας του;

Το μυστικό του πατέρα μου

Μετά το θάνατο του Ασπρογένη, δεξιοτέχνη στο ταρ, (μουσικό όργανο, πρόδρομος της κιθάρας), ο πρωτότοκος γιος του Χοσεΐν κληρονομεί το ταρ του πατέρα του.

Όμως, παρ' όλο που τα ταρ πάντα «παραδίνονται» στους αρπισμούς των πρωτότοκων κληρονόμων, το συγκεκριμένο όργανο αντιστέκεται στις προσπάθειες του Χοσεΐν˙ κάτω από τα δάχτυλά του δεν μοιάζει τίποτε παραπάνω από ένα στεγνό, άκαμπτο ξύλο, χωρίς σφρίγος -ήχοι ξεροί ενός οργάνου που πενθεί.

Έτσι, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Νουρ, ο Χοσεΐν ξεκινά ένα ταξίδι για το Αρνταμπίλ, όπου ο καλύτερος οργανοποιός της χώρας θα μπορέσει να χορδίσει το ταρ και, ίσως, να του ξαναδώσει ζωή.

Λου Αντρέας-Σαλομέ - Η βιογραφία μιας μοιραίας γυναίκας

Μούσα, ερωμένη, μαθήτρια αλλά και αξιόλογη συγγραφέας η Λου Αντρέας-Σαλομέ συμμετείχε με πάθος σε όλα τα καλλιτεχνικά και πνευματικά κινήματα της εποχής της.

Συνδέθηκε με τρεις σημαντικές προσωπικότητες του γερμανικού πνεύματος: τον Φρίντριχ Νίτσε, τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε και τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Έμεινε στην ιστορία ως ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Νίτσε, καθώς αρνήθηκε την πρόταση γάμου που της έκανε.

Μες στη νύχτα των άλλων

Η Λουίζ αποπειράται να σκοτώσει τον άντρα της. Την κλείνουν στο ψυχιατρείο.

Ωστόσο έξι μήνες αργότερα, ο παραλίγο δολοφονημένος σύζυγός της αρχίζει να την επισκέπτεται και ξεκινάει ανάμεσά τους ένας διάλογος που με κάθε συνάντηση προχωράει όλο και βαθύτερα.

Μωβ εκόν

«[...] Στην επιστροφή κάθεται η Νατάσα στο τιμόνι -το χανγκόβερ μου δεν λέει να υποχωρήσει. Πονάει ολόκληρο το σώμα μου. Η μάνα μου λέει ότι στο χωριό το παραλήρημά μου και η φαντασμαγορική μου πτώση θα συζητιούνται για χρόνια. Ανήκουστο. Τύφλα στο μνημόσυνο της γιαγιάς σου. Δεν ντρέπεσαι. Κοτζάμ άντρας. Με το δάχτυλο θα σε δείχνουν. Θα παραδίδεται από γενιά σε γενιά, σαν τα ομηρικά έπη. Δημώδες άσμα θα γίνεις. Δεν μπαίνω στον κόπο να της εξηγήσω. Δεν χρειάζεται. Για άνθρωπο που δεν αγαπάει τα παραμύθια, σάλιο εγώ δεν χαραμίζω.

Ερωτικά ποιήματα

Η Ανν Σέξτον αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα ποιητών που έγραφαν για να ζήσουν. Όταν έγραφε τα Ερωτικά ποιήματα (1969) εμπνεόταν από το θάρρος μα και τη λάμψη της γυναίκας εκείνης που είχε γνωρίσει το θερμό χάδι της κοινωνικής αποδοχής: το βραβείο Πούλιτζερ.

Παράλληλα ταλανιζόταν από τις φαντασιώσεις και την ερωτική επιθυμία της γυναίκας που παρέμενε ανέγγιχτη από τον ίδιο της τον άντρα. Στα ποιήματα αυτά πλάθει μια πολυδύναμη γυναικεία περσόνα που μοιάζει σχεδόν αδύνατον ν' αποτελεί ένα και μόνο πρόσωπο.