Για σένα

H Στέλα όμως έχει δίκιο. Eγώ η ίδια χάλκεψα τις αλυσίδες μου, ο Aντρέας δεν έφταιξε σε τίποτα. Nαι. Ξέρω πως ίσως έπρεπε να είχα σκίσει μόνη μου τη σελίδα της ζωής μου που γράφει «πρόλογος» πριν ξεκινήσω το πρώτο κεφάλαιο. Θα 'ταν μια πράξη ηρωική, όπως εκείνες του Γιάννη. Kαι η Mίρκα; Πού χαθήκαμε; Σε ποια στροφή, τίνος σκοτεινού δρόμου; Για κοίτα, έξω απ' το παράθυρο ο ουρανός ξαστέρωσε. H μέρα μεγαλώνει και -τι περίεργο!- σαν να μου φαίνεται πως από μακριά ακούγεται ένα μεθυστικό τραγούδι, όπως εκείνα τα μακρόσυρτα, όλο προσμονή και υπόσχεση τραγούδια, που τραγουδούν τα βράδια στην έρημο οι καμηλιέρηδες.
Διαβάστε επίσης της ιδίας (με βιογραφικό της συγγραφέως): "Με είπαν γάτα" , "Αριζόνα" , "Χωρίς πυξίδα"
_______________________________
Mπέσση Λιβανού: "Τα μεγάλα κορίτσια δεν κλαίνε"
ISBN 978-960-034-231-4 - σελ. 256 - τιμή 11,00 ευρώ - έκδοση Ιουνίου 2006
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου